Чӣ тавр алоқаи ҷинсиро дароз кардан мумкин аст: усулҳои исботшудаи табобати эякулятсияи барвақт

Бисёр мардон дар бораи чӣ тавр дароз кардани алоқаи ҷинсӣ фикр мекунанд, махсусан агар эякулятсия мунтазам аз он чи худашон ё ҳамроҳашон мехоҳанд, зудтар сурат гирад. Эякулятсияи гоҳ-гоҳии тез ҳодисаи маъмулист ва на ҳамеша мавҷудияти ҳолати тиббиро нишон медиҳад. Аммо агар ин устувор, бо ҳисси назорати паст рух диҳад ва нороҳатии шахсӣ ё оилавӣ орад, гап дар бораи эякулятсияи барвақт (ЭБ) рафта метавонад.

“Дароз кардан” ҳатман алоқаи ҷинсиро бо давомнокии муайяни дақиқа нишон намедиҳад — меъёри ягона вуҷуд надорад. Қаноатмандии ҷинсӣ на танҳо ба вақти эякулятсия, балки ба назорат, интизориҳои шахсӣ ва таҷрибаи ҳарду шарик низ вобаста аст. Хабари хуш ин аст, ки эякулятсияи барвақт табобатпазир аст: вобаста ба он ки аз аввали ҳаёти ҷинсӣ мавҷуд буд ё баъдтар пайдо шуд, усулҳои рафторӣ, терапияи психосексуалӣ, воситаҳои дардкушои маҳаллӣ ё доруҳо истифода мешаванд.

ЭБ метавонад зиёда аз як сабаб дошта бошад. Ба омилҳои равонӣ ва вобаста ба муносибатҳо изтироби пеш аз иҷро, изтироби ҷинсӣ, мушкилот дар муносибатҳо, стресс, депрессия ва таҷрибаи манфии гузашта дохил мешаванд. Ба омилҳои ҷисмонӣ ва тиббӣ бошад, дисфунксияи эректилӣ, баъзе бемориҳои урогениталӣ (масалан, простатит), ихтилолҳои ғадуди сипаршакл, таъсири доруҳо ва хусусиятҳои инфиродии физиологияи эякулятсия дохил мешаванд.

Дар баъзе мардон ҳарду навъи омил ҳамзамон мавҷуд аст. Аз ин рӯ, маслиҳати одии “оромӣ гир” аксар вақт мушкилотро ҳал намекунад — табобати мувофиқтарин ба он вобаста аст, ки чаро маҳз мушкилот бо эякулятсия ба вуҷуд меояд.

Усули “сар кун-бас кун” яке аз усулҳои рафтории машҳуртарин барои беҳтар кардани дарки барангехтагӣ мебошад. Принсипаш чунин аст: ҳавасмандкуниро сар кардан, афзоиши барангехтагиро назорат кардан, ҳангоми наздик шудани эякулятсия ҳавасмандкуниро бас кардан, интизори кам шудани барангехтагӣ шудан, сипас аз нав сар кардан ва даврро такрор кардан. Ҳадаф на дар лаҳзаи охирин борҳо худро нигоҳ доштан, балки шинохтани беҳтари намунаи барангехтагии худ ва лаҳзае, ки назорат душвор мешавад.

Омӯхтани пай бурдан ба тағйирёбии нафас, шиддати мушакҳо, барангехтагии афзоянда ва ҳисси наздик шудани нуқтаи бебозгашт низ муфид аст — ин ба танзими пешакии шиддати ҳавасмандкунӣ кӯмак мекунад. Муоширати кушод бо ҳамроҳ, танаффусҳои кӯтоҳ ё тағйири намуди фаъолият маънои онро надорад, ки чизе нодуруст рафта истодааст — ин як қисми ёфтани суръати мувофиқ аст.

Машқи мушакҳои таги коса баъзан ҳамчун як қисми равиши васеътари назорати эякулятсия истифода мешавад, зеро ин мушакҳо дар функсияи ҷинсӣ иштирок мекунанд. Аммо чунин машқҳо набояд ҳамчун ҳалли кафолатии ЭБ пешниҳод шаванд; агар дар дурустии иҷрои онҳо боварӣ набошад, ба мутахассис ё физиотерапевти таги коса муроҷиат кардан лозим аст.

Мастурбатсия баъзан барои беҳтар шинохтани намунаи барангехтагии худ бо ҳамин усули “сар кун-бас кун” истифода мешавад. Аммо усули умумие, ки ЭБ-ро кафолатнок табобат кунад, вуҷуд надорад — ҳадаф на эҷоди манбаи иловагии фишор ва изтироб, балки рушди дарк ва назорат аст.

Дардкушҳои маҳаллӣ аз ҷумлаи усулҳои исботшудатарини табобати ЭБ мебошанд. Одатан лидокаин, прилокаин ё омезиши онҳо истифода мешавад — онҳо ҳассосияти узви таносулро муваққатан паст карда, ба таъхир андохтани эякулятсияро осон мекунанд. Спрейи омехтаи лидокаин/прилокаин махсус барои истифода бо талабот дар шакли умрбодии ЭБ таҳия шудааст ва дар дастурҳои урологии аврупоӣ ҳамчун воситаи қатори якум тавсия дода мешавад.

Таъсироти ҷонибӣ метавонанд паст шудани ҳассосият, бехисӣ аз ҳад зиёд, кам шудани лаззати ҷинсӣ, сӯзиши маҳаллӣ ва дар баъзе мардон душвориҳои муваққатии эректилиро дар бар гиранд. Дору метавонад ба ҳамроҳ гузарад, аз ин рӯ риояи дастури воситаи мушаххас (истифодаи презерватив ё шустани боқимондаи дору) муҳим аст. Мардоне, ки бордоршавиро ба нақша гирифтаанд, бояд истифодаи дардкушҳои маҳаллиро бо духтур муҳокима кунанд.

Дапоксетин — ингибитори интихобии бозгирии серотонини кӯтоҳмуддат, ки махсус барои қабули бо талабот пеш аз алоқаи ҷинсӣ таҳия шудааст. Тадқиқотҳо нишон медиҳанд, ки он метавонад вақти то эякулятсияро зиёд кунад, ҳисси назоратро беҳтар кунад, нороҳатиро кам кунад ва қаноатмандии ҷинсиро баланд бардорад; дастурҳои аврупоӣ онро дар ҷойҳое, ки тасдиқшуда ва дастрас аст, ҳамчун доруи қатори якум муаррифӣ мекунанд.

Баъзе антидепрессантҳо (пароксетин, сертралин, флуоксетин ва дигарон) низ метавонанд тавассути таъсири серотонин эякулятсияро суст кунанд, аммо истифодаи онҳо барои ЭБ дар аксари кишварҳо расман тасдиқнашуда (off-label) ҳисобида мешавад ва назорати тиббиро талаб мекунад; якбора қатъ кардан мумкин нест, зеро хатари синдроми қатъ вуҷуд дорад. Виагра ва Сиалис пеш аз ҳама дисфунксияи эректилиро, на ЭБ-ро табобат мекунанд, аммо онҳо ҳангоми ҳамроҳ будани ДЭ таъин шуда метавонанд. Презервативҳо, аз ҷумла ғафстар ё бо дардкуши сабук, дар баъзе мардон ҳассосиятро паст мекунанд, гарчанде таъсираш инфиродист. Ба маҳсулоте, ки “ҳалли фаврӣ” ё “30+ дақиқаи кафолатнок”-ро ваъда медиҳанд, бояд эҳтиёткор буд — чунин иддаоҳо ҷои табобати исботшударо иваз намекунанд.

Барои ҳар мард беҳтарин бошанда усули ягона вуҷуд надорад. Дар ЭБ-и умрбод одатан дапоксетин ё спрейи лидокаин/прилокаин баррасӣ мешавад; дар ЭБ-и баъдан пайдошуда муайян ва табобати сабаби асосӣ муҳим аст; агар бо дисфунксияи эректилӣ ҳамроҳ бошад, аввал ДЭ баҳо дода ва табобат карда мешавад; агар изтироби шадид пеш аз алоқа бошад, дастгирии психосексуалӣ муфид аст, баъзан якҷоя бо дору; агар хоҳед аз дору канорагирӣ кунед — равишҳои рафторӣ ва психосексуалӣ; агар бордоршавиро ба нақша гиред, вариантҳои табобатро пешакӣ бо духтур муҳокима кунед.

Агар эякулятсия мунтазам пеш аз хоҳиш рух диҳад, ҳисси нотавонӣ дар назорати он бошад, мушкилот нороҳатии назарраси шахсӣ орад, ба муносибатҳо таъсир расонад, пас аз давраи функсияи ҷинсии қаноатбахш рушд кунад, бо душвориҳои эректилӣ, дарди косахонаи чашм ё узви таносул ё тағйири якбораи функсияи ҷинсӣ ҳамроҳ бошад, муроҷиат ба уролог-андролог тавсия дода мешавад. Лозим нест интизор шавед, ки мушкилот ҷиддӣ шавад.

Оё эякулятсияи барвақт пурра шифо меёбад? Баъзе мардон ба беҳбудии назаррас ва устувор мерасанд, аммо “дармони” доимии ягона, ки ба ҳама мувофиқ бошад, вуҷуд надорад. Дар ЭБ-и баъдан пайдошуда табобати сабаби асосӣ аксар вақт махсусан муассир аст; ҳадафи табобат на шумораи муайяни дақиқа, балки беҳтар кардани назорат, қаноатмандӣ ва сифати ҳаёт аст.